Zeldzaam optreden tijdens een familiebijeenkomst
In 1972 was ik 16 jaar. Ik speelde net gitaar. Dat had ik geleerd, omdat een klasgenoot tijdens de scheikundeles stiekem de akkoorden voor me opschreef. Natuurlijk was dat in die tijd, ‘House of the Rising Sun’. Met gelijk al dat k-barré-akkoord van een F. Soms moest ik mijn vingers op de hals met mijn andere hand op de goede plaats zetten. Om gitaar te kunnen spelen, sloop ik naar de kamer van mijn zus om haar gitaar te “stelen”. Zelf had ik er geen. Jarenlang oefende ik heimelijk akkoorden en liedjes. Als ik iemand hoorde of de deur openging stopte ik met spelen.
Samen met mijn vriend Kees draaide ik altijd twee lp's: Songs from a Room van Leonard Cohen en American Pie van Don McLean. We hingen rond op zijn kamer, rookten en dronken wat bier. Dat mocht nog in die tijd als je 16 was.
Ondertussen had ik een liedjesboek met tabs en akkoorden van Leonard Cohen aangeschaft: Songs of Leonard Cohen-Herewith: Music words and Photographs (1969). Het boek was zo slecht gebonden dat het door het vele gebruik uit elkaar viel.
Eerlijk is eerlijk: de teksten drongen destijds nog maar mondjesmaat tot me door. Maar de melodieën betoverden me. Ik probeerde 'Bird on the Wire' te spelen, ‘You know who I am’, ‘Winter Lady’ en natuurlijk ’Suzanne”. Ik luisterde naar de monotone klanken van 'Story of Isaac' en andere nummers en droomde weg in een andere wereld.
Het gitaarspelen bleef en erbij zingen ook, maar de Cohen-songs ergens vertolken, gebeurde maar zelden. Een keer bij de familie of wat vrienden, dat was het wel. Ik merkte dat Cohen’s muziek niet altijd gewaardeerd werd (wordt), men vond (vindt) het somber en depressief. Dat was nou niet echt een motivatie om even een song ten gehore te brengen. Wat dat sombere betreft: probeer de humor in zijn songs is te ontdekken. Iets voor een latere blog.
Mijn aandacht voor Cohen ging op en neer, hoewel ik zijn werk wel altijd bleef spelen en zingen.
Vanaf ‘Various Positions’ (1984) kocht ik elk album, al was het soms lang wachten. Dan lag ik languit op de bank de nieuwe songs in me op te nemen. Steeds opnieuw dat album op de draaitafel of later in de cd-speler. Huisgenoten zochten een heenkomen elders.
Dat eerste gitaarboek ging in de loop der jaren verloren. Maar de muziek bleef. Gelukkig kreeg ik decennia later van een andere vriend zijn bijna ongebruikte(!) exemplaar van exact datzelfde boek.
Nu spelen we deze nummers met onze band Bluebird, songs of Leonard Cohen. De vingers vinden inmiddels zelf de weg, maar de betovering van die melodieën uit 1973 is er nog altijd. En…….. die mooie klanken verdienen het om live gehoord te blijven worden.
Wil je horen hoe we deze nummers nu live spelen? Eerstvolgende optreden is 22 september in Het Kaffee te Rijsbergen. Bekijk onze agenda hier: Home
Reactie plaatsen
Reacties